جڏهن طاقت جي بک پنهنجي انتها تي پهچي ٿي، ته ان جو پهريون شڪار ڪو خوني دشمن نه، پر پنهنجي ئي صفن ۾ بيٺل، سڀ کان لائق ۽ سوچيندڙ ذهن ٿيندو آهي. رياست جي ڪنهن به سگهاري ڪرسيءَ تي ويٺل ڪمزور ماڻهوءَ جي اکين ۾ ان وقت جي بيچيني پڙهي ڏسو، جڏهن سندس ڪو ماتحت يا ڪو عوامي اڳواڻ پنهنجي ذهانت سان اڀرڻ لڳي ٿو. اها خوشي ناهي هوندي، پر بقا جو اهو ٿڌو پگهر هوندو آهي، جي…
