جڏهن ڪو ٻار پهرين ڀيرو ڪوڙ ڳالهائيندو آهي يا ڪنهن سان ٺڳي ڪندو آهي، ته اهو هنر هو ڪنهن درسي ڪتاب مان نه سکندو آهي. سندس معصوم اکيون پنهنجي گهر، گهٽيءَ ۽ سماج جي انهن وڏن جو مشاهدو ڪنديون رهنديون آهن، جيڪي لفظن ۾ ته سچائيءَ جا درس ڏيندا آهن، پر عملي زندگيءَ ۾ پنهنجي مفادن خاطر هر اصول کي پيرن هيٺان لتاڙي ڇڏيندا آهن. ڪردار نصيحتن جي سڪل ڪاٺين سان نه، پر عمل جي ساهه کڻندڙ مثالن سان جڙندا آهن. جڏهن اسين پنهنجي پاڪستاني سماج جي تاريخ ۽ حال جو جائزو وٺون ٿا، ته خبر پوي ٿي ته اسان پنهنجي ايندڙ نسل سان ڪيڏي وڏي ويساهه گهاتي ڪئي آهي.