هڪ ڏينهن ماروي، پنهنجي امڙ ڏانهن آئي ۽ زندگيءَ جي ڏکن ۽ ڏاکڙن جون شڪايتون ڪرڻ لڳي. هوءَ روئيندي چوڻ لڳي، ”امان! مان ٿڪجي پئي آهيان. هڪڙو عذاب ختم نٿو ٿئي ته ٻيو ڳچيءَ ۾ پئجي وڃي ٿو. هاڻي ته همت ئي جواب ڏئي وئي آهي، ائين ٿو لڳي ڄڻ هار مڃي وٺان.“
ان جي سياڻي امڙ، بنا ڪجهه ڳالهائڻ جي، کيس ٻانهن کان وٺي رڌڻي ۾ وٺي آئي. هن چلهه تي ٽي ٿانوَ رکيا ۽ انهن ۾ پاڻي وجهي باهه ٻاري ڇڏي. جڏهن ٽنهي ٿانن ۾ پاڻي ٽهڪڻ لڳو، ته امڙ پهرئين ٿانوَ ۾ هڪ سخت گجر، ٻئي ۾ هڪ ڪچو آنو ۽ ٽئين ۾ ڪجهه چانهه جي پتي وجهي ڇڏي.