ڪنهن اوطاق يا گهر جي اڱڻ تي ويٺل اسان جي ماڻهوءَ جو ٽهڪ اڪثر تڏهن رڪجي ويندو آهي، جڏهن کيس سڀاڻي جي ڪنهن امڪاني بيماري، اسپتال جي بل يا اوچتي بيروزگاريءَ جو خيال ايندو آهي. اسان جي سماج ۾ دولت جو مطلب ئي اهو رهيو آهي ته ماڻهو ايترو پئسو گڏ ڪري وٺي جو هو عام ماڻهن جي ان روزاني خوف کان بچي سگهي. اسان وٽ اميري محلاتن جي اڏاوت، مهانگين گاڏين ۽ ٻين تي ڌاڪو ڄمائڻ سان ماپي وڃي ٿي. پر جيڪڏهن دنيا جي ڪامياب ترين فلاحي رياستن مان هڪ، ناروي ڏانهن نهاريون، ته اتي اميريءَ جو تصور اسان جي سوچ کان بلڪل ابتڙ ۽ گهڻو اونهو نظر اچي ٿو.
نارويجن سماج جو بنيادي فلسفو اهو آهي ته گهٽ شيون ملڪيت ۾ رکو ۽ زندگيءَ جو وڌيڪ لطف وٺو. انهن جي نظر ۾ وڏي دولت بئنڪ بيلنس ناهي، پر اهو وقت آهي جيڪو هو پنهنجي ڪٽنب، آرام ۽ مشغلن لاءِ ڪڍن ٿا. هو ڏيکاوَ، مهانگين برانڊن ۽ شاندار هوٽلن جي طعمن بجاءِ زندگيءَ جي تجربن تي خرچ ڪرڻ پسند ڪن ٿا. ناروي ۾ ’Friluftsliv‘ يعني فطرت سان لڳاءُ هڪ اهم قدر آهي؛ کليل فضا ۾ گهمڻ ۽ قدرتي نظارن ۾ وقت گذارڻ سندن زندگيءَ جو حصو آهي. اهڙي طرح، ’Koselig‘ جي روايت هيٺ هو پنهنجي گهرن جي هلڪي روشنيءَ ۽ گرم چانهه جي پيالي تي پنهنجن دوستن ۽ عزيزن سان گڏ گذاريل شامن کي حقيقي خوشي سمجهن ٿا. هنن اهو سکي ورتو آهي ته ”ڪافي“ ڇا کي چئبو آهي ۽ هو هميشه وڌيڪ جي هوس کان آجا آهن.