شهر جي بازارن ۾ بيٺل رش، ٽريفڪ جو گوڙ ۽ صبح جو اسڪول ويندڙ ٻارن کي ڏسي ائين لڳندو آهي ڄڻ زندگي پنهنجي پوري رفتار سان هلي رهي هجي. پر ڪنهن به عمارت جي ڪرڻ جو اعلان ان ڏينهن نه ٿيندو آهي، جنهن ڏينهن ان جي ڇت زمين تي اچي ڪرندي آهي. زوال هڪ خاموش عمل آهي. سرون پنهنجي جڳهه تڏهن ڇڏينديون آهن، جڏهن بنيادن ۾ اڏوهي گهر ڪري وٺندي آهي. سماج به تڏهن ناهن مرندا جڏهن انهن تي ڪا ڌاري فوج ڪاهه ڪري يا ڪا قدرتي آفت اچي؛ پر اهي ان لمحي پنهنجو ساهه ڏئي ڇڏيندا آهن، جڏهن ڪو مظلوم پنهنجي حق لاءِ ڪنهن در تي وڃي ٿو ۽ کيس اهو تلخ احساس ٿئي ٿو ته هتي سچ جو واحد معيار رڳو طاقت آهي.
ٽٽل ساھيمي ۽ جيئرن جو قبرستان
بي انصافي ۽ اخلاقي زوال ڪيئن ڪنهن به سماج جي بنيادن کي اندر ئي اندر اڏوهي وانگر کائي ويندا آهن.
جيئري هجڻ جو وهم



