شڪارپور جي شاهي بازار ۾ سيٺ چنيسر جي هڪ وڏي حويلي هئي. سندس گودام ان ۽ ناڻي سان ڀريل هئا، پر سندس اکين مان ننڊ ڄڻ هميشه لاءِ رٺل هئي. حويليءَ جي ٻاهران، نم جي گهاٽي وڻ هيٺان هڪ غريب موچي، جنهن جو نالو خميسو هو، پنهنجو ٽُٽل کٽڙو وڇائي ويهندو هو. خميسي جي پيرن ۾ چڳل جُتي ۽ مٿي تي پراڻي ڦاٽل پڳڙي هوندي هئي، پر هو ڏينهن رات پنهنجي ڪم سان گڏ شاهه لطيف جون وايون ڳائيندو رهندو هو. هو مست الست، پنهنجي حال ۾ مگن ۽ خوش باش هو.