ايڊز جو الميو ۽ اميد جو نئون سج

سنڌ ۾ سرنجن جي غلط استعمال سبب پکڙيل ايچ آءِ وي جو طوفان، ۽ عالمي سائنس پاران 2027ع تائين بيماريءَ کي شڪست ڏيڻ جي پيدا ٿيندڙ نئين اميد.

جڏهن پناهگاهون ئي شڪارگاهن ۾ تبديل ٿي وڃن، ته انسان پنهنجا زخم کڻي ڪيڏانهن وڃي؟ انساني تاريخ ۽ نفسيات ۾ طبيب جو درجو هميشه مسيحا وارو رهيو آهي. بيمار پنهنجو جسم ۽ روح ان يقين سان ڊاڪٽر جي حوالي ڪندو آهي ته هتان کيس نئين زندگي ملندي، سندس پيڙا جو انت ٿيندو. پر اسان جي سماج ۾ ان پويتر يقين جو سودو ڏاڍي سستي اگھه تي ٿيو آهي. شفا جي ڳولا ۾ نڪتل ماڻهن کي اها خبر ئي نه پئجي سگهي ته جن هٿن کي کين بچائڻو هو، سي ئي انجاڻ پڻي ۾ سندن رڳن اندر خاموش موت اوتي رهيا هئا.

سنڌ جي مختلف شهرن ۽ ڳوٺن ۾ گذريل ڪجهه وقت کان هڪ انتهائي خوفناڪ حقيقت وائکي ٿي آهي. معصوم ٻارڙا، جن اڃا زندگيءَ جا رنگ ئي نه ڏٺا هئا، توڙي عام وڏا ماڻهو، اوچتو ئي اوچتو ايچ آءِ وي (HIV) جهڙي موتمار وائرس جو شڪار ٿيڻ لڳا. ان جو سبب ڪا قدرتي آفت يا ڪو اڻڏٺو دشمن نه هو، پر انساني لاپرواهي هئي. اسپتالن ۽ ڪلينڪس ۾ ڪم ڪندڙ عملي پاران چند رپيا بچائڻ، يا وري غير ذميواريءَ سبب هڪ ئي سرنج کي بار بار مختلف مريضن لاءِ استعمال ڪيو ويو. اها رڳو هڪ طبي غفلت نه هئي، پر انساني ڀروسي جي پٺيءَ ۾ خنجر هڻڻ جي برابر عمل هو. علاج جي نالي تي ماڻهن جي رت ۾ لاعلاج بيماري داخل ڪئي وئي.